KALBİ OLMAYAN ŞİİR

Ağlayacak dertlerim var,

Duvarlara anlatacak sızılarım.

Papatyalarda fal bakmayı katillik bellediğim günden beri,

Bir yanım hep sarhoş.

Sevgi polenleri taşıdım oradan oraya.

Neye uğradığımı, bana ne olduğunu kimseler gibi bende bilmiyorum.

Sevinçlerime üzüldüğüm gibi, üzüntülerime de seviniyorum.

Cep harçlığı kadar ucuz geliyordu bana ölüm…

 

Tüm listelerimin, cümlelerimin ve dualarımın başına koydum sevgiyi.

Doğan her günün çıplaklığına soyunurken bedenim,

Güneşin batışıyla yıkadım kan gören düşüncelerimi.

Herkese yararlandım da bir kendime yetemeyince anladım.

İnsan en çok kendisine eksik kalıyormuş.

 

Çok sonra fark ettim, yaşamak ağır bir bavul olmuş elimde.

Tüm cümlelerimi ve kafiyelerimi doldurmuşum içine.

Her yaşamın ucunda en çok koyan insanda yanılmak olduğunu anlayınca,

Kalbi olmayan şiirler biriktirmeye başladım;

Bavulumda sakladığım sararmış yapraklarda,

Bir ayağımız hep kapı kirişlerinde gitmelere hazır.

Elvedalar birikiyordu insan bavulunda.

 

Sonra bazı insanlar tanıdım insanla beslenen.

Yaşamanın bende ceza olarak adlanacağını gördüğümde,

Kendimi papatyaların kollarına bırakıp,

Sevgiyi besmele bilenlere sarıldım.

Durmadan bavuluma kalbi olmayan şiirler yazdım.

En büyük bencilliğim bu oldu.

Çünkü bir şeyin sadece size ait olmasını istiyorsanız,

Kalbinizle beraber onun da kalbini alın.

Aksi halde hep yaşamak tutar.

 

Bir ayağımız kirişlerde yaşamaya mecbur kalarak,

Acılar denizinde çaresizce çırpınan bir ruh olunur.

Gözlerin gözlere yapamayacak hiçbir şeyi kalmadığında,

Kalbin kan pompalasa da neye yarar.

 

Benim en çok kelimelerim oldu sevgilim,

Aynalara bakıp onlara gülümserken,

Bavulumun içinde çığlıklarla haykırdılar.

Kelimelerimi gözlerin katletti.

Kalbi olmayan bir şiir için.

Ve inan kimsesizler yurdu içim.

 

Gökhan Kaymaz Bu dünyadan geçen biriyim hepiniz gibi. Kim olduğumu henüz bende bilemediğimden size de anlatamam kendimi. Kendim için şunu diyebilirim ki; sevgiyi besmele gibi her şeyin başına koyup yaşıyorum.

1 Comment

  1. Muharrem Soyek

    20 Kasım 2016 at 09:29

    Kalbi olmayan şiirler yazanlar bence daha vefalı severler. Kusurlu sevgiye küsüp kahrolmazlar. Beyin kalpten daha gerçekçi sever; yeter ki bir sevgi felsefesi olsun.

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Araç çubuğuna atla