Çıkarıyorum Yaşımı Omuzlarımdan

İki metrekarelik bir balkonda,

Çıkarıyorum yirmi beş yaşını omuzlarından,

Belden aşağım denizlerde.

Salıyorum ayaklarımı,

Ve bağırıyorum;

-Yarın güneş doğacak!

İşte;

Bu denli çocuktur gövdem.

 

 

*Bir çocuk katili çıkıp gelmez umarım.

 

 

Ah, ne karanlıkmış bu geceler,

Ne ışıksız, ne insansızmış.

Fesleğen kokuyor, begonyalı pencereler,

Yaşasın… Yapay çiçeklere kanmayan insanlar.

Bu sokaklarda,

Bir çocukluk peşindeyim.

Yedi yaşında, iki civciv otlatan,

Deltalarda.

Bir flüt ile gün batıran, sıska

 

 

Bir o kadar esmer.

Çam ağaçlarında kozalak biriktiren,

Yastık altında kurutan,

Ya neydi onu bu denli korkutan?

On dört yaşında, yaşlı bir trenle şehri terk ettiren.

Ve yol üstünde, upuzun günebakan yaralarına,

Yalın ayak koşturan,

Gözden kaybeden.

 

 

*Yirmi beş yaşını, omuzlarından indiren…

 

Görsel

Bayram DEMİR

BU İÇERİK BİR KONUK YAZAR TARAFINDAN ÜRETİLMİŞTİR. Yayınlanmasını istediğiniz eserlerinizi yenipapirus@gmail.com ‘a göndermeniz gerekmektedir. Editör onayından geçen eserler Yeni Papirüs okurlarına sunulacaktır.

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: