İyi Ruhlar Tarafından Ele Geçirilen Adam

 

Akşam işten geldikten sonra koltukta mayışmış, korku filmi izliyordum.  Filmde doğaüstü olayları araştıran bir çift, yıllar önce bir evde yaşanan cinayeti çözmeye çalışıyordu. Evde bulunan herkes, -çocuklar dahil- yataklarında silahla öldürülmüşlerdi. Katilin bunu isteyerek mi, yoksa kötü bir ruh tarafından ele geçirildiği için mi yaptığını görmek için bir seans düzenlemişlerdi. Konu ilgimi çekince, olduğum yerde doğrulup gözlerimi biraz daha açtım. Hatta üşenmeden mutfaktan bir bira kaptım kendime. Filmi izlemeye koyuldum. Tabakta kalan son tuzlu fıstığı ağzıma atarken bir soru takıldı aklıma. İnsan bedeni, neden hep kötü ruhlar tarafından ele geçiriliyordu? İşgalci olan sadece onlar mıydı yani? İyi ruhlar ne yapıyor bu sırada, diye düşündüm. Filmi durdurdum. Aslında buna kafa yormama şaşırmıştım. Nazik ve anlayışlı görünümüm altında, insanlara küçük kötülükler yapmaktan hoşlanan, bundan fazlasıyla haz duyan bir tabiatım vardı. Mesela bu sabah, dördüncü katta oturan öğretmen emeklisi Selma Hanım’a torbaları taşımasında yardım etmiş, ona iltifatlar ederek yanından ayrılmıştım. Beni çok severdi. Yeğeniyle tanıştırmak istediğini söyler dururdu. Pazarlama müdürü, kültürlü, yakışıklı, yardımsever bir genç adam. Ona göre çok iyi bir damat adayıydım. Aslında daha dün sabah işe giderken, Selma Hanım’ın asansör beklediğini fark etmiş ama asansörü bilerek meşgul etmiş, onun beşinci kattan yürüyerek inmesine neden olmuştum. Zile basıp kaçan bir çocuk coşkusuyla kapının arkasına saklanıp gülmemi engellemek için ağzımı kapatmıştım. Kapının küçük deliğinden onun koca bedeniyle ağır ağır yürüyüşünü, sarkmış gıdığından zar zor nefes alışını izlemek çok hoşuma gitmişti.

Apartmanımızın sağır ve dilsiz kapıcısı Rasim, bu sabah zili çalmış, el kol hareketleriyle aylık ödeneği almaya geldiğini anlatmaya çalışmıştı. Aslında ne için geldiğini anlamıştım ama onun öyle kıvranması, beni epey eğlendirmişti. Apartman sakinleri ile genelde yazarak anlaşır, kâğıt kalemini hep yanında taşırdı. Anlaşılan bu sabah yanına almayı unutmuştu. Onun seyrelmiş saçları, çizgili tişörtü, beyaz çorap üzerine giydiği sandaletleri midemde bulantılara yol açıyordu. Bu eziyet, bulantılarımın karşılığıydı. Derken karşı dairede oturan üniversiteli kız, Rasim’in yardımına koştu. Aramızda işaret dili bilen tek kişi oydu ve her fırsatta Rasim’e çevirmenlik yapardı. En sevimli yüz ifademle içeriden parayı getirdim, Rasim’e de, çocuklarına vermesi için kitap armağan ettim. Bunu yaparken, sırtını yavaşça sıvazlamaktan da  geri durmadım. Üniversiteli kız gözlerini bana dikmiş, neredeyse tüm havayı kaplayan bir öfkeyle bakıyordu. Sanırım sırrımı bilen tek kişi de oydu. İşe geç kaldığımı söyleyerek oradan uzaklaştım.  Yürürken bile bakışlarını boynumda hissediyordum.

Filmi yarım bırakıp uyumaya gittim. Yarın devam edecektim. Nasılsa tatil günümdü.

Sabah zil sesiyle uyandım. Beni bu saatte uyandırmaya cüret eden hadsize, sunturlu bir küfür savurup kapıyı açtım. Bu sırada gözüm saate ilişti. Saat 11.17 idi. O kadar da erken sayılmazdı. Kapıyı açtığımda karşımda, hediye paketine sarılmış gibi gözüken, pembe sabahlığıyla Selma Hanım dikiliyordu. İlk gördüğüm kişinin sizin gibi zarif ve güzel bir hanımefendi olmasını neye borçluyum, dedim en sırnaşık sesimle. Selma Hanım elini ağzına götürüp kıkırdadı. Üst katımda oturan felçli Asım Bey’in televizyonu açılmıyormuş. Bir bakıvereymişim. Ben anlarmışım bu işlerden. Adamcağızın tek eğlencesi televizyonmuş. Gençliğinde ata binmeye meraklı, birçok ülkede büyükelçilik yapmış tam bir İstanbul beyefendisiymiş. Hiç evlenmemiş. Yaşlı annesi beş sene önce ölmüş. Emekli olduktan sonra, ölene kadar onunla oturmuş. Şimdi de genç bir bakıcısı varmış, o ilgileniyormuş onunla. Tüm bunları öğrendikten sonra, şu bizim Norman Asım Bates’i iyice merak etmeye başladım. Selma Hanım’ı uğurladıktan sonra, kahvaltı bile etmeden yukarı çıktım. Kapıyı ela gözlü, dolgun dudaklı, kısa siyah saçlı bir afet-i devran açtı. Üzerinde siyah bir bluz ve kot pantolon vardı. Bu sadeliğine rağmen oldukça çekici görünüyordu. Birkaç dakikalık duraksamadan sonra, televizyona bakmaya geldiğimi söyledim. Beni içeri davet etti. Duvar kâğıtları ile kaplı, büyük bir kitaplık bulunan genişçe salona geçtim. Asım Bey ağzı açık bir şekilde tavana bakıyor, kıpırdamadan öylece duruyordu.  Gür beyaz saçları, şekilli vücudu ve komodinin üzerinde duran fotoğraflar, gençken oldukça yakışıklı olduğuna işaret ediyordu. Bakıcı kız, belli ki ona yemek yediriyordu. Gri eşofman takımın üzerine geçirilen beyaz önlük, kurumuş lekelerle bezenmişti. Televizyonu kontrol ederken, bakıcı kızın benim yanımda Asım Bey’e daha anlayışlı davranmaya çalıştığını fark ettim. Ama kaşığı adamın ağzına hırsla sokuyor, yüzüne tiksinerek bakıyordu. Temassızlık yapan kabloları düzenledim ve televizyonu açtım. Bakıcı kız göz kırparak teşekkür etti. Dış kapıdan çıkmak üzereyken, Asım Bey bana baktı. O sırada bakıcı kız mendille, sertçe ağzını siliyordu. O an içimde, Asım Bey’e karşı bir acıma duygusu uyandı. Çok zavallı göründü bana.

Ertesi gün işteyken, bu bakış, kafamda dönüp durdu. Asım Bey, sanki bir şey yapmamı istiyordu benden. Bunca zaman sonra, ilk kez birine acıyordum. Sonunda karar vermiştim. Ona bir iyilik edecek, onu öldürüp özgür bırakacaktım. Onun gibi biri için böyle köşe minderi gibi durup, bakıcı kız nereye çekerse orada hareketsiz kalmak katlanılır gibi değildi. Birine gerçekten iyilik edeceğim fikri, içimi sevinçle doldurmuştu. O akşam filmin devamını izleyip erkenden yattım. Bir sürü rüya görmüştüm ama hiçbirini hatırlamıyordum. O sabah içimde bir ferahlık vardı. Sanki iki melek koluma girmiş, ahenkle sürüklüyordu beni. Ayaklarım yere değmiyor gibiydi. İşten geldiğim gibi üst kata çıktım. Asım Bey televizyon izliyor, bakıcı kız elindeki telefondan gözünü ayırmıyordu. İkisi de gelmeme şaşırmamış gibiydi. Bakıcı kızın altında bir kot şort, üzerinde iri memelerini belli eden kırmızı bir bluz vardı. Uykusuz gecelerin alameti mor gözaltı halkaları, onu daha da çekici yapıyordu. O anda, oracıkta onunla sevişmek için, hararetli bir istek duydum. O da aynı şeyi düşünmüş olacak ki, benim için hazırladığı kahveyi uzattıktan sonra, pantolonumun kabarmış yerine dokundu. Hırsla üzerini çıkarıp kucağıma oturdu. Çok iyi öpüşüyordu. Dudaklarımı ısırıyor, dilini ağzımda gezdiriyordu. Gözlerimi açtığımda, Asım Bey’le göz göze geldik. Yüzünden hiçbir şey okunmuyordu. Sadece gözlerini bana dikmiş, öylece bakıyordu. Canı istemiyor muydu hiç? Nasıl dayanıyordu buna? Nede olsa, o kadar yaşlı sayılmazdı. Derken kendime geldim. Bakıcı kızı üzerimden iterek, bu yaptığının çok kötü bir şey olduğunu söyledim. Bedenim buz kesmiş gibiydi, içimde en ufak bir şehvet dalgası kalmamıştı. Anlamaz gözlerle yüzüme baktı. Bağırıp çağırmaya başladım. Bakıcı kız neye uğradığını şaşırmıştı. Sağ yanağıma sert bir tokat attıktan sonra, çantasını da alıp evi terk etti.

Salonun ortasında kapağı açık bir kuyuya düşmekten korkar gibi, dolanmaya başladım. Asım Bey’i acısızca öldürmenin yollarını arıyordum. Acılarına son vermek için fazla zamanım yoktu. Rasim  çöpleri toplamaya gelmeden bu işi halletmeliydim. İyi de, ben neden iyi biri oluvermiştim? Kafamdan bu düşünceyi savuşturdum. Elime koltuğun üstündeki yastıklardan birini alıp, tekli yeşil koltukta oturan Asım Bey’e doğru yavaş adımlarla yürüdüm.  Asım Bey gülümsüyordu, ya da bana öyle gelmişti. Tam yüzü ile aramda iki parmak mesafe kalmıştı ki, sanki şiddetli bir rüzgâr beni oda kapısına doğru savurdu. Kafamı pervaza vurdum. Acıyla ayağa kalkarken bu sefer de kayıp kıçımın üstüne düşüverdim. Ama tam bir tevekkül içindeydim. Olanlar karşısında küfür bile etmedim. Televizyonda aptalca bir şarkı çalıyor, saatin tik taklarını bastırıyordu. Kafamı ellerimin arasında alıp düşünmeye koyuldum. Şarkı bittiğinde, dün gece gördüğüm rüyayı hatırladım. Neler olduğunu şimdi anlıyordum. İyi ruhlar bedenimi ele geçirmişti! Bu iyi ruhlar, katil olmama izin vermiyordu! İyi de, şu zavallı adamı öldürmenin ve onu bu hayattan kurtarmanın nesi yanlıştı? Yapayalnız ve perişandı. Kolay kolay pes etmeye niyetim yoktu. Evdeki tüm ilaçları birleştirip mutfak robotundan geçirdim. Bunları suyla karıştırdım. Asım Bey’e yaklaşıp ona suyu içirecektim ki, bardak elimden düşüp eski parkeler üzerinde bin bir parçaya ayrıldı. Ben de, Asım Bey’i sırtından bıçaklayarak öldürmeye karar verdim. Tezgâhın üstünde duran en büyük bıçağı alıp, yüzüme de karanlık bir ifade vererek tekli koltuğun arkasına yöneldim. Sağ kolumu havaya kaldırıp olanca kuvvetimle yere indiriyordum ki, sol elimi kestim. Yara derindi. Hemen gömleğimi çıkarıp kanı durdurmaya çalıştım. O sırada zil çaldı. Asım Bey, yine, vazodaki yapma çiçekler kadar canlıydı. Rasim gelmiş olmalıydı. Eğer kapıyı açmazsam, iyice meraklanır, yedek anahtarla içeri girerdi. Hemen mutfağa koştum. Alelacele yiyecek bir şeyler hazırladım. Ardından bir kâğıt ve kalem buldum. Üzerine televizyonu kontrol etmek için burada bulunduğumu, bakıcı kızın evde olmadığını,  Asım Bey’e yemek hazırlamak isterken elimi kestiğimi yazdım. Oysa Asım Bey sıvı gıdalarla besleniyordu ya, neyse. Belki de kendime ekmek dilimledim, olamaz mıydı?

Rasim ayaklarını sürüye sürüye odaya girdiğinde, ben çıkmak üzereydim. Elimdeki kanı görünce, gözleri fal taşı gibi açıldı. Sonra da şüpheyle beni süzdü. Benden pek hoşlanmasa da, kötü bir şey yapacağımı da düşünemiyordu. Kısa bir muhakemeden sonra, başını salona doğru uzattı. Asım Bey’i oturur vaziyette görünce, derin bir nefes aldı. Ona yazdığım kâğıdı işaret ettim. O okurken, onu öldüremedim işte, yapamadım, diye haykırdım.

Merdivenlerden inerken içimden, kötü ruhlara seslendim. Gelip de beni bulsunlar, diye. İyi ruhlardan iyice sıkılmıştım.

 

 

1988 yılında Çorlu'da doğdu. Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Klasik Arkeoloji mezunu. Okur,düşler,yazar,izler. Sabahattin Ali'nin şu cümlesini tekrarlar:''Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım.''

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: