Tanrı İle Son Konuşma / H. İbrahim Türkdoğan

 

 

 

Ne savaş ne de barış. Seninle alakamı sıfıra indirdim. Bu sohbet son sohbetimizdir. Senden hiçbir şey istemiyorum.

 

Tanrı: Ben senin kralın değilim ey çaresiz karınca, ben senin yaratıcınım.

Tek: Şu sonsuz evreni karıncayla paylaşıyor olmam bende ne bir çaresizlik ne de bir kuruntu yaratıyor. Karıncayı bilmem ama ben evrenin benimle doğduğunu ve benimle öleceğini biliyorum. Bu bilinç bana karıncaya yukarıdan ya da aşağıdan bakmamı gerektirmiyor. Sana da bu bilinçle bakıyorum. Sen ama öyle anlaşılıyor ki, karıncaya da bana da yukarıdan bakmaya alışıksın. Bu durumda çaresiz biri varsa o da sensin.

Tanrı: Sana düşünce yetisi vermekle seni karıncadan ayırdım. Ama sen bunun değerini anlayamadın.

Tek: Bunu her gün duymaktayım, kölelerin de senin gibi uyanık.

Tanrı: Uyanıklık değil, doğru yoldan ayrılmaman ve bana hizmet etmen için sana bu yeteneği verdim.

Tek: Bunu kitaplarında da dile getirmektesin. Sana hizmet edersem doğru yol, kendime hizmet edersem kötü yol. Sen bir egoistsin, hem de benim anlayışıma göre kötü bir egoist. Her efendinin kölesi vardır, köleler hizmet eder efendilerine. Bu senin bir kuralındır. Şunu bil ki, ben kendimi iddia ediyorum ve ben kendime hizmet ediyorum. Ve kimseyi kendime hizmet ettirmem, ne insanı ne de karıncayı. Kabul et artık bunu. Sonun yaklaştı. Senin kölelerin tozdan ve bir çuval dolusu solucandan ibarettir.

Tanrı: Bana savaş mı ilan ediyorsun?

Tek: Ne savaş ne de barış. Seninle alakamı sıfıra indirdim. Bu sohbet son sohbetimizdir. Senden hiçbir şey istemiyorum.

Tanrı: Özgürsün ya…

Tek: Evet, özgürüm. Sana gereksinim duymuyorum. Mutluysam da kendi adıma, mutsuzsam da kendi adıma.

Tanrı: … Yani özgürlüğün kölesi.

Tek: Hayır. Özgürlük benim kralım değil, tükettiğim bir özelliğimdir. Ben ne özgürlüğün kölesiyim ne de senin, ne de herhangi bir şeyin ya da bir kimsenin. Ben kendimin farkında olarak kendimin sahibiyim ve her edimimin sorumlusu benim, sorumsuzluğumun sorumlusu da benim. Ben kendimle ilgili her şeyden sorumluyum. Bu birlikte yaşamanın temelidir. Ben kendimin tanrısıyım. Ve: Seni de ben yarattım. Düşüncemin bir hayaletisin sen. Bana tanrısal olandan daha fazlası yakışır, bana benim-olan yakışır. Elveda ey Tanrı, elveda büyük hayalet, elveda bütün hayaletlere

H. İbrahim Türkdoğan

KAYNAK: http://www.projektmaxstirner.de/hit.htm

BU İÇERİK BİR KONUK YAZAR TARAFINDAN ÜRETİLMİŞTİR. Yayınlanmasını istediğiniz eserlerinizi yenipapirus@gmail.com ‘a göndermeniz gerekmektedir. Editör onayından geçen eserler Yeni Papirüs okurlarına sunulacaktır.

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: