Yakarış / Hilal DURSUN

Anne?
Duyuyor musun beni?
Şimdi o minicik ayaklarının altında mı cennetin?
Uyluklarım acıyor.
Ayağa kalkacak oluyorum,
Yığılıp kalıyorum,
Sensiz düşüyorum.
Duy beni anne
Bak yüzüme,
Benim!
Var mı ki şu yeryüzünde,
Yenmiş bir etin kemiğin
yerine koyacak bir sevgin?
Duy beni anne
Bak yüzüme,
Benim!
Her gece beşiğime etçil hayvanlar dadanıyor.
Ellerim kanıyor
Tutamıyorum onları
Sallanıyor içimde gıcırtı sesleri
Pas nasıl kokar bilir misin anne?
Demir nasıl da soğuktur bilir misin?
Bırakma beni anne
Bak yüzüme,
Benim!
Var mı ki şu yeryüzünde,
Paramparça olmuş ellerin
yerine koyacak bir sevgin?
Bırakma beni anne
Bak yüzüme,
Benim!
Her gece beşiğime etçil hayvanlar dadanıyor.
Yürüyen leş kokuları var
Ter kokusu
Döl kokusu
Ayak kokusu
Duvarlardan su  sızıyor
Gözlerim akıyor anne
Kör oluyorum
Var mı ki şu yeryüzünde bana gözlerini verecek sevgin?
Gör beni anne
Bak yüzüme,
Benim!
Her gece beşiğime etçil hayvanlar dadanıyor.

(Yazar bu eserini seks işçisi bir dostun kıymetli ruhuna adamıştır…)

Şiir: Hilal DURSUN
Seslendirme, Mix: Varlık ERGEN

Sabaha karşı başlamış bir doğumun eseriyim_ Cennet bahçelerinden yere düşenlerdenim bir de- Parçalanmış benliklerimin gölgesinde bir bireymiş gibi yaşıyorum_ Tuzlu suyun yakınlarında olmak şanslı kılıyor beni-

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: